چشمه

هَنی ایجوشید

ز دله بردِ سخت

ولی بی صدا

که وه ایی روزگار

دِ پازنی نِمَهنه

وُر سَر زلال چشمه

سرپا

یادمه او شَو

کَمه چاله

نشست بی

وا بیتی وُر سر لُواس :

کَمه چاله اینشینم که نَره خَو بِ تیام

چه بخفتُم که ز دیریت ایرِوه اَو ز تیام

اولین چایینه که دام دُسِس

بیتِسه  وُرگَردونی :

کَمه چاله ، مونو گل ، دِ چه بخوم زی دو سه روز

اِ غریبی ، تو چی هیمه ، وه دلِه چا له  بسوز

خندس گِرهد

ز ایی بیتا که جور کِرد بی

ایسه اما

مو ایگرهوُم

سی رهدِنه او روزایی

که قدرسونه ندونستُم