چشم های من هنوز باز است

مال تو چطور؟؟؟

" تیاتِ واز کو دَردِت ، بوینا دیدنیانه "

یه دوست لر : خوب ، شرایط جالبی نیست . می دونی که منظورم چیه ؟ . الحمدالله تحصیل کرده ایی و چشم و گوشِت بازه ، نه که بخوام بگم کارت درست نیست . اتفاقا از دور که دیدمت با اون تیپ و قیافه می اومدی خداییش خیلی خوشحال شدم . به هر حال ما هنوز هم بختیاری هستیم . اما می دونی که ، جامعه ی امروز دیگه سنت گرایی به این صورت رو قبول نداره . الان همه چیز داره روز به روز جدیدتر و بروز تر می شه . حالا یکی مثل شما – ببخشید البته صراحتم رو – پا میشه اینطوری میاد بیرون ، چجوری بگم ، خوب نیست . هم واسه خودتون هم واسه دیگران . نمی دونم تا چه اندازه تونستم منظورم رو برسونم .....

من :  بله ................شما درست میگید و....  رد می شم

اما کمی که دور می شم و چوقا و دویتم را برانداز می کنم بیشتر متوجه می شم که نه !!! درست نمی گفت .

.............................

داشتم می رفتم یه مجلس عروسی ، و مطمئن از اینکه همه ی مهمونا مثلا لر هستن و بی خبر از اینکه بیچاره ها این روزا  تمام تلاششون رو می کنن که از این عنوان ، از این وصله ی ناجور بِبُرن . جدا بشن یه جورایی . نمی دونم شاید من و یه عده ی قلیل شوخی شوخی شدیم آخرین بازمانده . بدبختایی که هنوز بابا بزرگ ها و ننه جونشون رو به خاطر دارن . ایل و تیر و طایفه رو هنوز یادشونه . لهجه دارن هنوز طفلکیا و با تاسف هنوز لر هستن .

خلاصه یه شاخ شمشاد تو راه منو با شمایل لر زادگی می بینه و دلش می سوزه که آخی ؛ این طفلی هنوز نتونسته با روزگار کنار بیاد . برم یه تلنگری به شخصیت عقب موندش بزنم شاید بیدار شد از این خواب . و گفت و گفت و گفت .......

...............................................

آهای حضرات لر ، اونایی که به خیال خودتون خیلی چشم و گوشتون بازه . به دار و برد قسم که خیلی هاتون خواب خوابین . نه که بخوام بگم من بیدارم ، نه . اتفاقا منم به چرت زدن افتادم . خواب بودن فی نفسه مشکل محسوب نمی شه ولی این وسط یه چیزایی رو ندید می گیریم .  یعنی اصلا دیروزی نبوده ؟ . یعنی خاطرات و روزگار چند وقت پیشمون همش کشک بود ؟. یعنی الان جرم لر بودن اینقدر سنگین و خطرناکه ؟ . یعنی اینقدر ترس داره به اون همه شکوه و تعالی فرهنگی فکر کنی تا چه رسد به اینکه بخوای بهش ببالی ؟ یعنی الان پدرانمون به ما افتخار می کنن ؟ . وقتی یارو عارش میاد بگه کی ام و کی بودم  بایدم همگی مفتخر بشیم . ولی به خدا این رسمش نیست . والله اون بچه ی بی پدر مادر تو کوچه پس کوچه های لس آنجلس هم روز جشن لباس کابوی تنش می کنه . به هیچ جای این مدرنیته ی لامصب هم بر نمی خوره . الان روزگار جوری شده مردم دارن دنبال یه پیشینه واسه خودشون می گردن ، که چی بشه که یه خورده کمتر احساس بی ریشگی بهشون دست بده . همین چند روز پیش یه مطلب رسید دستم در مورد کاکا سیاهای امریکا که آره آقا دلشون میخواد با فرهنگ سرزمین اجدادیشون یعنی افریقا بیشتر آشنا بشن ، دلشون می خواد اگه بشه برن ولایت اجدادشون رو از نزدیک ببینن . رئیس جمهورای کله گنده ی این دنیای وامونده ، حالا به هر نیت جلو جمعیتی با اون عظمت  لباس محلی دیارشون را تن می کنن به صورت نمادین . حلا تو رو خدا خودتون قضاوت کنین ما کجای کاریم . خداییش بچه هامون اونقدر که گلادیاتورهای رم باستان و آپاچی های غرب وحشی رو می شناسن یک دهمش فرهنگ خودشون رو حالیشونه ؟؟ . نه انصافا بیاین رو راست باشیم . حالا بگیم یه مقدارش تقصیر حضرات مسئول ، مردان سیاست و فرهنگ و اقتصاد و چه می دونم هر کوفت و زهر مار دیگه . خودمون چی ؟ . خداییش چقدر تو این زمینه کار کردیم . بابا حداقل کاری نمی کنیم لااقل مسخره بازی در نیاریم  و با دیدن یه لباس محلی از این مملکت ریسه نریم . چی شد ؟ . کی هستیم ما پس ؟. یه خورده منصف باشیم می بینیم با توجه به اون پیشینه – با عرض پوزش از همه – بی بخار ترین قوم حال حاضر کشور رو داریم به معرض نمایش میزاریم . تعارف کیلویی چند مشتی ، حواست کجاس ؟ . چشاتو وا کن عزیز ؛ ببین کجای کارییم . از ما گفتن از قوم بزرگ لر هم خندیدن .

" با تشکر از آقا علیداد که اجازه دادن این گلایه تو این وبلاگ کار بشه . هر چند که از لحن نگارش مطلب راضی نبودن و دوست داشتن که با کلام لری نوشته بشه ولی خوب شاید این کم کاری ها هم از اون مواردی باشه که همگی بهش معترفیم .  در پناه خدا "

" از طرف یکی که سعی می کنه چشاش رو باز نگه داره "

( علیداد : گودُم حال و هوا هُشک وبلاگ یه کم عوض بوه هِشتُم چونو چیایی ری واز کنن . خدانه چه دیدی . ایما که وا هر سبکی نوشتیم تِ دیدی خدا گُشایشه کار مِن یو وَنده و خِوَر نداریم . )