نوای فراموش شده

- " باوا مَیَر مو نَگُدُم توشمال بیارین . پَ سیچه رهدینه اُرگ اَوردینه ؟ "

- بی خیال شا دُوا بیَو وسط  اَمشَو وا یَه لحظه نَشینی ها .

- " خُدا خیرتو وِده خه توشمال خِوَر وِِکِردِنه حالِس خا بیشتر وید .

........

... و انگار بی خیال شدن کلید حل تمامی مشکلات است .

                                              ....................

می گویند سالها پیش در ایران ، در برخی نواحی زاگرس جنوبی ، اقوامی می زیسته اند که دارای فرهنگی غنی و موسیقی منحصر به فردی بوده اند . می گویند ساز و دهل جزء لاینفک جشن ها و آیین های آن قوم بوده و موسیقی آن مردمان جزء اصیل ترین نواهای حال حاضر ایران محسوب می شود . بر اساس مستندات تاریخی آن قوم برای مراسم مختلف خود تصنیف ها و اشعار مشخص و مخصوصی داشته اند که با همراهی ساز و دهل اجرا می شده است . هنوز معلوم نشده که آن قوم اصیل و با ریشه که بنا به نقلی بختیاری نامیده می شده اند چگونه در ایران منقرض شده  و یا اگر هم بقایایی از آنان هنوز در جایی وجود دارد چرا اینچنین منزوی و بی نام و نشان به سر می برند .

البته گمانه زنی هایی توسط دیرینه شناسان و دانشمندان مختلف صورت گرفته است که هنوز در حد فرضیه باقی مانده اند .

برخی معتقد اند آن قوم با تحولات اجتماعی و گرایش به شهرنشینی ، کم کم فرهنگ اصیل خود را فراموش کرده از نظر فرهنگی در اجتماعات بزرگتر شهری حل شده اند . دلیلی که این گروه برای گفته های خود می آورند دیده شدن گروه هایی از آن اقوام در هیئت و لباسی غیر از فرهنگ خویش و رو آوردن به آلات موسیقی شهری مانند اُرگ است که نشان دهنده ی هویت زدگی و از خود بیگانگی شدید این بازماندگان است

برخی دیگر دستگاه حاکمه در ایران را باعث و بانی نابودی آن قوم می دانند که این فرضیه تا حدودی دور از ذهن به نظر می رسد چرا که اگر هم چنین امری وجود داشته  تاثیر آن به مراتب ناچیز تر از مورد اول خواهد بود . بازماندگان کنونی با آغوش باز از هرگونه نابودی و زوال فرهنگ دیروز خود استقبال می کنند .

فرضیه های غیر علمی دیگری هم مانند رگ بریدگی و سست عنصری ، جادوشدگی ، و کوچ آن اقوام برای همیشه در بطن تاریخ هم وجود دارد که به دلیل محکم نبودن ادله کمتر مورد پرداخت قرار می گیرند .

به هر حال امروز دیگر در جشن های آن عده ی بازمانده نیز صدایی جز انکرالاصوات و اراجیف عده ایی به ظاهر هنرمند چیز دیگری به گوش نمی رسد .

- " شادُوا ایخوی اُرگِنِه جَم کُنیم بعد سُو بِگن عُرضه نِداشتن یِه اُرگ هم بیارن ؟ هَره ، هِنِه اِخی ؟ "  

انصافا بی راه هم نمی گویند به هر حال پای آبروی چندین و چند ساله ایی در میان است که با نبود اُرگ ناخودآگاه نابود می شود .!!!

علیداد

با سلام و شرمندگی

شاید کمی دیر ، و شاید خیلی کوتاه

اما به هر حال

سال نو بر همه ی دوستان مبارک باد ...